وقتی یک بیماری مزمن گریبانت رو می چسبه، آروم آروم یاد می گیری که به هر سختی هر چند سخت عادت کنی.
روزهای خیلی خیلی سخت و بدی رو گذروندم حالا نمیدونم واقعا بهتر شدم یا مثل همیشه به این وضعیت بد و غیرقابل تحمل هم عادت کردم.
هنوزم مثل چسبک به دیوار می چسبم و برای کنترل تعادلم ازنوک دماغم که مماس با دیواره کمک می گیرم ولی دیگه مثل روزهای اول وضعیت نا متعادلم شوک بهم وارد نمیکنه.
هفته پیش دیگه داشت حالم از خودم و موج منفی که دورم پیچیده شده بود بهم می خورد. چیزی که واضحه این بود که فعلا قصد تموم کردن چیزی رو نداشتم و این حقیقت حال حاضر زندگیمه …پس باید خودم رو می تکوندم و بهتر ادامه میدادم.
گوشی تلفن رو برداشتم و به یه دوست زنگ زدم و ازش خواستم یه قرار ملاقات برای هفته آینده داشته باشیم، خوشبختم که برام وقت گذاشت و قبول کرد…کم کم یه جمع دوستداشتنی رو جورکردم. باوجودیکه اینروزا خروج از خونه برام مساوی با مرگه ولی خواستم یه بار دیگه به خودم ثابت کنم که هنوزم می تونم.
بهم پیشنهاد شرکت تو میتینگ آقای خاتمی رو دادن ولی با توجه به جوّحاکم فکر کنم شرکتم بیشتر دست و پای همراهم رو می بنده و میشم دغدغه فکریش.
پیشنهاد شرکت تو کنسرت هم عالی بود. قبلا گفتم که کودکی و نوجوونی و جوونی ام با صدای گیتار و دیدن نوازنده اون در هم آمیخته شده ،برای همین صرف نظر از خواننده اش که جدا ارادت دارم به صدا و شعرهای انتخابیش، خود حال و هوای کنسرت اونم از نوع راک برام یه چیز دیگه ست.
صبحها با تلاشی مضاعف از پله ها میرم بالا و خیلی زودتر از قبل برمیگردم تو سوراخی خودم فقط برای اینکه پاهام رو دراز کنم و کمی زانوهای خشک شده ام آروم بگیره… ولی هنوز دارم زندگی می کنم هرچند سختر از قبل ولی میشه هنوزم ازش لذت برد.
پ.ن:بچه هایی که واقعا می خوان بیان کنسرت لطفا ظرف همین امروز برام ایمیل بزنن با سابجکت کنسرت و تعداد بلیط درخواستی و تو چه قیمت رو بگن که من بتونم تعداد مشخص بگم بهشون و در ضمن قرار تحویل بلیط بگذاریم باهم. اینجوری تو کامنتها متوجه نمیشم دارید تعارف می کنید یا واقعا می خواید بیایید.اگه یه شماره موبایل هم بدید دیگه ممنون تر میشم.