آره من ویولت ۱۰ سال پیش نیستم. ویولتی که به تنهایی تونست از پس اداره و شام تهیه کردن برای یک مهمونی ۴۰ نفره بر بیاد بدون اینکه ذره ایی ترس به دلش راه بده الان همون ویولت رو یکی باید آب بده دستش تا تشنگیش برطرف بشه.
اون شب وقتی با خودم فکر کردم که هنوزم می تونم از پس اداره یه زندگی بر بیام، دوباره زمین خوردم و یادگارش بازو کبود شدمه. همانطور که رو زمین ولو شده بودم و سعی می کردم با دست پاهام رو تو وضعیت بهتری برای بلند شدن قرار بدم، فکر کردم به اینکه اینجوری می خوام یه زندگی رو اداره کنم؟
آره حقیقتیه. زمین زیاد می خورم. زیاد کبود یا حتی زخمی میشم ولی مهم اینه که تلاش می کنم دوباره از جام بلند شم و کار یا راه نیمه تمامم رو ادامه بدم چیزی که شاید تو خیلی زندگی های نرمال به دست فراموشی سپرده شده.
فکر می کنم اگه قسمت من از این زندگی این بیماری نبود باز هم می تونستم اینقدر روشن و هدفمند به پیش روم نگاه کنم؟
میدونم شرایط خیلی سختی رو میگذرونم . درده که بدونی همیشه نیاز به آدم دیگه ایی داری برای بدیهی ترین نیازهات. خیلی چیزها رو از دست دادم ولی به همون نسبت خیلی چیزهای دیگه رو به دست آوردم که اگه این بیماری و مشکلات پیش آورنده اش نبود به هیچکدوم نمیرسیدم.
میدونم من تمام گرفتاری ها و نبایدهای زندگیم رو به نوعی ربط میدم به بیماریم و حتی بی انصافی هم میکنم در صورتیکه همین بیماری عامل مهم شناخت بهتر من از زندگی و محیط پیرامونم بوده …. این غرولندها همش به مثابه عشق.بازی عاشقی با معشوقش ِ … دردناکه ولی لذت بخش هم هست.