تو پارک رو نیمکت نشستم تا بچه ها یی که رفتن برای خرید چایی برگردند.
از هوا لذت می برم ، خنک و ملسه. سعی می کنم دقتم رو روی آدمهای اطرافم بالاتر ببرم.
تنهام. سعی می کنم از روی ویلچر بلند شم و بشینم روی نیمکت روبروم. میدونم تنهام و تصمیم خطرناکی گرفتم چون اگه زانوهام یاری نکنه، پخش زمین می شم بدون اینکه کمکی اون اطراف باشه. غدّیم تصمیم میگیره کار رو انجام بده…
وقتی بچه ها برمی گردن با تعجب می پرسن، خودت تنهایی جابجا شدی؟ با افتخار میگم آره.
دو تا پیرمرد دارن دور حوض پارک قدم رو میرن.
دوستم میگه، اون آقاه رو می بینی ! یک صدایی داره. ما که رفته بودیم چایی بگیریم اون بالا داشت می خوند.
میگم من که نشنیدم. بگید اگه میشه برای من هم بخونه! دوستم میگه من روم نمیشه. اجازه نمیدم بقیه حرفش رو بزنه خودم میگم
- سلام آقایون، خسته نباشید. شنیدم شما صدای خیلی خوبی دارید. دوستهام اون بالا شنیده بودند ولی من نمی تونستم بیام. میشه برای من هم بخونید؟
- دخترم! من ظهر ترشی خوردم تازه خاک هم تو گلوم رفته صدام در نمیاد…
- باشه، هرجوری باشه قبوله و قشنگه.
- من و اینجوری نگاه نکن که سر و حالم من ۸۶ سالمه …
- ماشالله… بفرمایید بشینید، صندلی من هست….
شروع میکنه و چهچه میزنه و انصافا عجب صدایی داره.
دختر و پسری دارن قدم میزنن. متوقف می شن و میشینن نیمکت بغلی.
بعد خوندن، چونه پیر مرد گرم میشه و از خودش میگه و خانومش که ۱۵ سال ازش کوچکتره و سبزی می خره و میده به این ارتشی باز نشسته که پاک کنه!!! اینقدر خوش صحبته و ضرب المثل و جکهای با نمک تعریف میکنه که هممون از خنده ریسه میریم.
پسری که کنارمون نشسته می گه حاج آقا!! من چند ماه پیش هم شما رو تو پارک دیده بودم. خدا بد نده، چرا ویلچر؟
قبل اینکه آقاهه جواب بده میگم مال ایشون نیست مال من ه…
و نگاه مبهوت دیگران.