سایت خدماتی نایت اسکین - امارگیر سایت

هربار که فیلم رو دیده بودم نمی تونستم به خودم مسلط باشم و گریه نکنم… وهربار با خودم می گفتم اینبار عادی شده ولی…

می دونستم به نقطه حساس عاطفی فیلم رسیدیم برای همین چرخ رو چرخوندم و رفتم رو به دیوار و پشت به پرده نگه اش داشتم!!! که شاید اینطوری حواسم پرت شه و اشکم سرازیر نشه!!!
خانوم نیازی(کارگردان) یه بسته پاستیلی که تو کیفش بود باز کرد و تند تند میداد من بذارم دهنم تا حواسم پرت شه!!!!
صدای گریه دو کودک دوقلو رو که پدر مادرشون از هم جدا شده بودند(بخاطر بیماری مادر) و حالا یه قُل پیش پدر بود و یه قُل دیگه پیش مادر و تو ملاقات حضوری همو دیده بودند و با هم بازی کرده بودند…ولی زمان جداییشون رسیده بود و هرکدوم از طرفی کشیده میشدن تا از هم جدا شن…. روی اعصابم بود،دیگه نمی تونستم تحمل کنم و حتی پاستیل خوردن هم جواب نمی داد…دستام رو گذاشتم روی گوشام تا شاید نشنوم…. دیگه اشکهای بی صدام به هق هق تبدیل شده بود… که دوستی از جاش پاشد و به بیرون سالن هدایتم کرد….

بیرون سالن خبرنگاری اومد جلو وگفت میشه ازتون عکس بگیرم!!! گفتم الان؟ که مثل دلقکها شدم و ریمل و اشکی که پایین آوردتش یه رد سیاه رو گونه هام انداخته؟!!!… نه قربان.لطفا نه.
زیاد نمی تونستم بیرون بمونم چند قلپ آب سرد خوردم و دوباره رفتیم تو سالن.
قسمت من شروع شده بود… هرچی گفتم و انجام دادم حس واقعی ام بود نه بازی پس دوباره همنجوری که روز اول موقع گفتن حسم از رنگ بنفش اشکهام جاری شده بود… دیروز هم با کات خوردن فیلم روی اشک چکیده از چشمهام… باز هم بهاری شدم.

پ.ن: بازم تشکر می کنم از تمام دوستانی که زحمت کشیدن و وقت گذاشتن و اومدن دیدن فیلم و شرمنده اگه گریه های من اذیتشون کرده باشه…ممنون از همدلی همتون.

لینک یک خبر مرتبط با همین موضوع