سایت خدماتی نایت اسکین - امارگیر سایت

نسیم بهاری موهام رو میریزه تو صورتم … در حالیکه دستم رو از روی دسته کاغذهای زیرش بر میدارم که طُرّه موها رو به کناری هدایت کنم … ،چرکنویس نوشته هام همراه نسیم خنک ابر بهار به پایین، به سمت حیاط همسایه هدایت میشه … تا کمر از لبه ایوون خم شدم وبا چشم تاب خوردن آروم کاغذ و در نهایت فرودش رو توی دستای تو نگاه می کنم … نگاهم گره می خوره توی اون نگاه نافذ اون چشمای سیاه که با لبخند همیشه کج آرمیده کنج لبش کاغذ رو روی هوا شکار میکنه و با نگاه اجمالی بهش، بوسه ایی بر سطور میزنه و حرکتی به نشانه ادای احترام … میره به سمت خونه بدون کلمه ایی حرف رد و بدل شده، فقط نوازش نگاهها.
یادم نیست دقیقا چقدردیگه تو ایوون نشستم فقط می دونم سومین فنجون یخ کرده چای بهار نارنج به نیمه خودش رسیده بود که کاغذی رقص کنان تو دامانم فرود اومد… سرم رو بلند کردم. بله! فرستنده پسر همسایه اس، دوست همیشه خموش خودم.
سطور و کلماتش عشوه گرانه از جلوی چشمانم رد میشه …نوشته نوشته من نیست اما مفهوم و حس کلمات انگار از قلب من بیرون جهیده ولی اینبار توسط دست و قلبی دیگه… خدای من چقدر هماهنگی، چقدر شناخت و چقدر همدلی … یعنی میشه؟ این همونی نیست که میگن یه روح در دو بدن؟
.
.
.
سالها از اون روزها میگذره…هیچگاه تماس ما فراتر از تلاقی و ع ش ق بازی نگاهها نرفت … تو ازدواج کردی، منم همینطور. تو خونه و زندگی داری و من میهمانی نه چندان عزیز و عشق و همراهی … دیگه هیچ وقت همدیگر رو ندیدیم وهیچگاه این سئوال تو ذهنم جواب داده نشد که درسته میگن یه روح در دو بدن؟ پس چرا خدا نمی خواست و نمیگذاره هیچگاه این دو بدن بهم بپیوندن و یکی بشن؟ و روح بیچاره اش هم از پارگی و دونیمه شدنش نجات پیدا کنه.
:dontknow
پ.ن:دلم می خواد اولین داستانم رو با صدای خودم بشنوید، من یک نریشن خون حرفه ایی نیستم پس امکان اینکه تونسته باشم حس لازم رو تو صدام بیارم کمی بعید به نظر میرسه.
**حذف شد**