سایت خدماتی نایت اسکین - امارگیر سایت

دارم تو نوشته هام دنبال یه مطلب بدرد بخور میگردم برای برنامه رادیویی ام… آرشیو رو زیر و رو می کنم و بر میخورم به این مطلب… با لبخندی می خونمش .اون تجربه خوشایند رو مزه مزه می کنم و همچنان حسی که بهم گذشته،کامم رو شیرین می کنه.

“مطب دکتر بودم آقایی کنارم نشسته بود، سر صحبت رو با همدیگه باز کردیم و ساعات انتظار در اتاق انتظار مطب دکتررا به بحث در مورد نقطه اشتراکمون که همون بیماری باشه و چگونگی پیدایش و اولین علائمش گذرونیدیم اون از خودش گفت و اینکه چقدر کارش سنگین ِ و بخاطر مشغله زیاد مرتب تو سفر ِ و خوب طبیعیه که این بیماری و ناتوانیهایی که ایجاد میکنه کلی جلوی دست و پاش رو میگیره و منم از خودم گفتم و مشغله هام و راهنماییش کردم واسه گرفتن کارت هوشمند و… چندبار وسوسه شدم آدرس وبلاگ رو بهش بدم تا اطلاعاتی از این دست رو از وبلاگ دریافت کنه ولی وقتی شروع کرد به تعریف کردن ازم پشیمون شدم فکر کردم ممکنه طور دیگه ایی برداشت بشه اون آقا هم ده سال بود که مبتلا شده بود و گفت تو این مدت کمتر پیش اومده که با بیماری برخورد کنم که اینقدر شیرین و مثبت و خوش سر و زبون باشه!!!!

نوبت اون آقا درست قبل نوبت من بود وقتی از مطب خارج شد با هم خداحافظی کردیم و اوقات خوش برای همدیگه آرزومند شدیم. من رفتم توی مطب و بعد که آمدم بیرون آروم آروم به طرف در خروج حرکت کردم چه بارونی میومد! مامان که تو ماشین منتظرم نشسته بود به محض دیدنم از ماشین پیاده شد و آمد طرفم سرم رو که بلند کردم دیدم همون آقا تو ماشین نشسته درست روبروی در مطب و کاملاً معلومه که منتظره، منتظر کی؟ خوب معلومه منتظر من! …وقتی منو دید در رو نیمه باز کرد که از ماشین پیاده شه ولی وقتی دید کسی بیرون منتظرمه( مامان و برادرم) دوباره در رو بست و با سر خداحافظی کرد و رفت.
نمی دونم چه جوری تشریح کنم که چه حس شیرینی ه وقتی سنی ازت گذشته! و بیماری هم داری و ببینی هنوز مقبولی و هنوز خواستنی…”